İşbaşı

1 aylık senelik iznim bugün itibariyle son buldu.
Alışmışım sabahları geç kalkmaya,
bilgisayar başında çay eşliğinde sevdiğim blogları ziyaret etmeye,
ev işi yapmamaya...
Bu sene hiç evde durmayarak rekor kırmışımdır sanırım.
"it ayağı yemiş" gibi gezdim.
Amannnn....
Durup da bunalım takılsaydım.
Ohhh en iyisini yaptım.

İşyerimi de özlemedim desem yalan olur.
Her ne kadar yokluğumda ortalığı bok götürmüş olsa da seviyorum burasını.
Sanki aylardır görüşmemiş gibi karşılaşmalar,sarılmalar,tatil sohbetleri...
Hele bir de yarın okula başlayacak elemanlar da gelirse;
siz o zaman görün sendikada ki muhabbeti...
Belki abartmış gibi gelecek ama yokluğumu acayip hissetmişler.
"onlar öyle diyorlar" yani...
İnsan sevindirik oluyo valla.

Ortalığı aklayım paklayım derken epeyce yorulmuş olsam da işe başlamak güzelmişşş.
Özlemişim buraları...