En Büyük Başkan Bizim Başkan!

Günler öyle yoğun ve hızla geçiyor ki ayak uyduramıyorum geçen zamana.
Yapmam gerekenler,yarım kalanlar...

Nünüşün okula başlamasıyla evde içine düştüğümüz disiplin havası tam gaz devam ediyor.
İşe erken gelip erken çıkmalar,pembe dizi seyretmemeler,ders çalışma saatleri,her geceye 1 hikaye,yatma ve kalkma saatleri,banyo günü,tv saatleri derken Nünüş zor da olsa düzene alışmaya çalışıyor.

Hafta sonu öğretmenimiz velilerle tanışma toplantısı yaptı.Uzunca kendinden,yapacaklarından ve prensiplerinden bahsetti.Şu an için senelerdir içine düştüğüm öğretmen seçme kaygımın bittiğini düşünmek sevindirici.

Eğitimin parasız olmasını savunan bir eğitim sendikasında çalışıp da sınıf ihtiyaçları (laptop,projeksiyon cihazı,perde,laminant yer yapımı ve fotokopi) için para toplama mevzusunda açıldığında ses çıkarmayarak sus pus oturmak çok utanç vericiydi benim için.

Nasıl ses çıkartabilirdim ki!
Millet onca paralar verirken ben işyerimi kullanarak beş kuruş vermeden kayıt yaptırdım.
Asıl verenler ses çıkartmalıydı.Neden ikinci kez para veriyoruz diye?
Ne saçmalıyorum ben ya....
Veren vermiş kayıt parasını.
Veren memnun alan memnun.
Bana ne oluyorsa.
Sus kızım.Sus da otur yerine.
Herşeyde olduğu gibi bunda da sessiz kalın ey insanlar!


Kızım ve sıra arkadaşı sınıf başkanı seçilmiş.
İlk başkanlığı Nünüş yapacakmış.
Başkan ne iş yapar? diye sordum cevap veremedi..
Ne bilsin garibim.
Hiç başkan olmadı ki şimdiye kadar.
Evdeki sevinç nidalarımız ise görülmeye değer.
"En büyük başkan bizim Başkan!!!"
"En büyük başkan Eylül Başkan!!!"