Yıldızlı BAHÇE

"Alıntı"

2011-09-22T22:54:00.000+03:00

"Bugün içimden geçirdiğim duygulara nasıl da tercüman olmuş bu yazı bilemezsiniz."

Bazen bazı insanları sevemediğimi farkediyorum.
Sevememek de değil aslında… sevgimi, ilgimi hak etmediğini düşünmek.
Sonra diyorum ki kendi kendime sevmemek ne demek, ne haddime!
O da bir insan neticede benim gibi, sevdiklerim gibi.
Onun da iyi yanları var kötü yanları olduğu kadar. Yalan söylüyorsa da var bir sebebi, arkadan konuşuyorsa da. Belki ilgi çekmek istiyor, belki en çok onu sevsinler istiyor. Ondandır belki bu muhasebesi, herşeyi bir bir hesaplayıvermesi, sahte gülümsemesi.
Hem uzak tutmak istiyorum kendimden, hem tutamıyorum.
Saflığımdan salaklığımdan değil, farkındayım herşeyin aslında ama bir içim buruluyor boşveriyorum.
İyi niyet deyin hatta yok yok salaksın, safsın deyin.
Ama bazen düşünsem de sevmiyorum onu diye sonunda boşveriyorum işte.

mevlana

2011-05-31T23:40:00.002+03:00

"Her gün bir yerden göçmek ne iyi,
Hergün bir yere konmak ne güzel.
Bulanmadan,donmadan akmak ne hoş.
Dünle beraber gitti cancağızım,
Ne kadar söz varsa düne dair.
Şimdi yeni gün.
Şimdi yeni şeyler
Söylemek lazım."

Kokoş

2011-05-19T20:08:00.007+03:00

Yıl 2006.Nünüş makyaj delisi.

Yıl 2011.Nünüş aynı Nünüş.

Emek...

2011-03-01T15:16:00.019+02:00

Üç yıllık yeni çalışma arkadaşlarım cumartesi günü yapılan kongre sonucu belirlendi.Geç saatlere kadar süren sayım sonucu gülen taraf benim de kazanmasını umduğum taraf oldu...
Kimi pazar sabahına mutlu uyandı,kimiyse üzgün...
Bense mutluluk sarhoşu...
Aylar öncesinden başlayan telaşım, haftalardır süren gerginliğim ve uykusuz geçen bir hafta sonunda "emek"lerimin karşılığını aldım.
Aday iki grup arasında çıkan kavgayı saymazsak,gergin geçen kongreye, yaptığım film, şube yöneticilerinin ve gelen konukların teşekkürleriyle güne damgasını vuran kişi oldum sanırım.
Bu konuda hiç de mütevazi olamayacağim, çok emek verdim gerçekten ...
Başkan açılış konuşmasında;

"Çorum Şube için büyük bir şans olan çalışanımız, .............’ ya büyük bir sorumlulukla yaptığı çalışmalardan ve üstün emeğinden dolayı teşekkür ederim" diyerek duygulandırdı beni.
Ardından konuşan Örgütlenme Sekreteriyse;

"Sendikamızı sadece işi olarak görmeyip sahiplenen,bizlerin bulunmadığı zamanlarda yokluğumuzu hissettirmeyen,örgütlenme gezilerinden döndüğümüzde kaç üye yaptığımızı heyecanla soran,yönetim kurulunun 8.üyesi gibi çalışan,aynı zamanda iyi bir çalışma arkadaşı olan ve bütün bunların yanında hanımefendi olmayı da başarabilen sendika çalışanımız .......'ya teşekkür ederim." gibi sözlerle gözlerimi yaşarttı resmen.
Hukuk Sekreteriyse;
"Özverili çalışmasından ve işyerini sahiplenmesinden dolayı şube çalışanımıza teşekkür ederim"
diyerek noktayı koyan son isim oldu.
Yöneticilerim beni öyle onere ettiler ki bilemezsiniz..

Bir kez daha ve de onların sayesinde işyerimde ne kadar da mutlu olduğumu ve de işyerimi ne kadar da sevdiğimi anladım.
Sağ olun yaa....

Kar

2011-02-10T17:01:00.001+02:00

Tatil bitecek ortalıkta karın esamesi bile okunmuyor.

Aslına bakarsanız kar,kış,yağmur,çamur hiç sevmem.

Benim bütün dileğim tatil bitmeden şu yavrucaklar karla doyasıya oynayabilsinler...

Alttaki resimlerse yaklaşık 1,5 ay önce yağan ve iki günde yok olan kardan...

Komşu çocuklarından yılın ilk kardan adamı

Nünüş'ün kar keyfi.Sanki ayağı kaymış gibi. Oysa ki numaradan yapıyor.

Tel örgünden kar fonu...

Seçim

2011-02-07T12:18:00.000+02:00

İşyerimin üç senede bir yenilenen yönetim seçimleri yüzünden bir hayli yoğun ve de gergin günler geçirdim.
Bu süreçte sayfamı sıkça ziyaret etsem de pek güncelleme fırsatı bulamadım.
Neyse ki sona yaklaşıyoruz.
"26 Şubat 2011"
Merakla bekliyorum bu tarihi ve yaşanacak gelişmeleri.
Bu defa ki seçim epeyce gerilimli geçeceğe benziyor.
Bakalım...

Yapmayı planladığım fakat bir türlü yapamadığım bir çok şey vardı kafamda.
Tatili fırsat bilip yaparım sandım ama olmadı çoğu şey.
Bu seferlik planlar başka bahara kaldı artık...
Kızan,
Küsen,
Alınan,
Darılan
Eş,dost varsa da
Hiçççç denemesinler,
Mazeretim varrrr,meşgulüm bennnn.

Renklerin Su İle Buluşması: Ebru

2011-01-16T20:12:00.034+02:00

Tek Taş Yüzük 2

2011-01-02T20:26:00.015+02:00

Geçen sene başıma gelen tek taş yüzük hadisesini beni okuyanlar bilir.
Uzun zaman kendime gelememiştim yaptığım aptallığa yanmaktan.
Eşim bu duruma epey üzülmüş olacak ki yeni yıla yeni bir tek taş yüzükle girmemi sağladı.
Önce "ne gerek vardı canımm" gibilerinden tripler takındım sonra yüzüğün ışıltısından mest oldum bütün bir gece.Hangi kadın hayır diyebilir ki hediyeye.
Hele de bu hediye tek taşsa...

Hayal Tablosu

2010-12-29T17:02:00.008+02:00

İşte benim Hayal Tablom
Öyle aman aman beklentilerim yok yeni gelen yıldan .
Sağlıklı ve huzurlu olsun, tüm sevdiklerim başka birşey de istemem.

Aşk

2010-12-22T12:11:00.005+02:00

Ey Aşk sen nelere kadirsin...
Kızım kuzenine aşık.Hem de sırılsıklam.
Kreşe giderken de Şükrü'ye aşıktı.
Şükrü aşağı Şükrü yukarı kaç sene adı evimizden eksik olmadı çocuğun.
Şimdi de Deniz.
Ne olacak bu kızın sonu?

Karanlık

2010-12-12T10:27:00.008+02:00

Eve girmemizle birlikte, elektriklerin kesilmesi bir oldu dün akşam.
Uzun uzun söylendik giden elektriğe...
Çünkü;
Nünüş, bir an önce televizyonun karşısına geçme derdinde, bense aç karnımı doyurmak için bişeyler hazırlama derdinde.

Mutfağı aydınlatan ufacık mum ışığında, çaresizce beklemeye başladık ...
Baktık olacak gibi değil,
ordan burdan derken Nünüşle muhabbete koyulaştırdık..
Ağlaştık, gülüştük hatta şarkı bile söyledik!

"ben seni sevdiğumi dünyalara bildurdum"

Bu şarkı Nünüş için özel,Kazım Koyuncu ise benim için।

Karanlığa karşı ana kız bağıra çağıra şarkı söylerken elektrikler geldi.
Bizse aydınlığa aldırmadan devam ettik muhabbete...

Hayat bir sınavdan mı ibaret? Acaba!

2010-12-09T13:07:00.013+02:00

Nünüş için önemli bir gün bugün

Okulundaki 2.sınıfların ortak deneme sınavı var.
Okulun başladığı günden beri sürekli test yapmaktan helak olan minik yüreklerin kalbi bugün daha çok atacak.
Öğretmenimiz sınavda heyecanlarını yatıştırsın diye;
"yanınızda şeker getirin",
"soruları yavaş yavaş okuyun",
"kodlamaları doğru yapın",
" karnınızı iyice doyurun" gibilerinden bir sürü ültimatonda bulunmuş öğrencilerine.
Sanırsınız ÖSS'ye girecekler.

Nünüş heyecan yok diyerek soğukkanlı gözükmeye çalışıyor।

Aslına bakarsanız biz ondan daha heyecanlıyız.
Banyo yapması,yemek yeyip erkenden uyuması konusunda
babamız sıkı sıkı tembihledi dün akşam.

Bu hafta sınıfça yaptıkları deneme sınavlarında çok başarılıydı.
Sınıfın en iyilerine fark atıp hepsini doğru yapmış.
Umarım bugün de aynı başarıyı gösterir.

Sırtlarına yüklenen sorumluluk altında ezilen ufacık bedenler için eğitim sistemini eleştiriyorum.
Ama çoğu kez de eleştirmekten öteye gidemiyorum.
Çünkü; velileri rekabete iten başarı kaygısına ben de ortak olup bu çarkın içinde dönüp duruyorum...

Ayrılık Vakti

2010-12-07T12:45:00.005+02:00

11 senelik iş yaşantımda, Eşim ve Kızım'dan sonra en fazla zamanımı O'nunla geçirmişimdir sanırım.
Kızdığım zamanlarda ardından kötü sözler sarfetsemse biliyorum ki kızgınlığım geçtikten sonra yerini iyi niyete bırakmıştır hep...
Evlendiğim yılın 10. gününde tanıştık iş görüşmesinde O'nunla..
Bileklerimdeki sap sarı altından bileziklerimi saklayarak yaptığımız konuşma daha dün gibi hatırımda.
Bir kaç ay sonra birlikte geçirdiğimiz acı tatlı 11 yılın sonuna geliyoruz.
Üzülmüyorum desem yalan söylemiş olurum herhalde.
Hayatımın uzunca bir bölümüne damgasını vuran "Abimmm" diye sevip saydığım kişiye de bu satırda "Hoşçakal" diyorum.
Umarım "gelecek yaşantısı"uğruna bir çok savaşlar verdiği bekletisine cevap verir.

25.gün ve ben hala diyetteyim

2010-12-05T10:42:00.004+02:00

Mehtap Pasin Gualano diyeti tam gaz devam.
Onu tanımama vesile olan arkadaşa binlerce teşekkürler.
Sağlıklı ve düzenli yiyerek hayatımı bir düzene koydum.
Elinde birşey taşımaktan nefret eden ben; hergün elimde bir çanta,
ara öğünler ve öğle yemeği için işyerime kap kap yemek taşıyorum.

Bu sefer erken tartılmak da yok.
Sevgili Mehtap diyene kadar tartılmayacağım.
Merakla bekliyorum sonucu...

O kadar iyi hissediyorum ki kendimi.Şaşıyorum sabrıma.
Sanırım bu kez olacak.

Angaralı Nünüş

2010-11-28T23:17:00.002+02:00

Dar Geldi Sana Angara'yı dinlemek için bir tık...

Üşenme, erteleme, vazgeçme!

2010-11-20T11:12:00.002+02:00

Evet bir bayramı daha atlattık.
Hem de baklava ve börek yemeden.
Kibarca önüme gelen her ikramlığa "diyetteyim" diyerek geri çevirdim.
Kimi "bayramda diyet mi olurmuş" dedi,kimisi çok yardımcı oldu diyetime, kimisi de nerdeyse baklavayı burnuma kadar soktu ben yeyim diye.
Ama ben yedim mi? yemedim tabiki...
Ama en çok da kayınvalidem yardımcı oldu.Normalde yaptığı şeylerden yemezsem çok bozulur ama ben durumu anlatınca hiç ısrar etmedi.Hatta; saati saatine yediğim yemekleri ve ara öğünleri kaçırmayım diye gittiğimiz yerlerde benim için özel çaba sarfetti.
Canım yaa...
Oğluna hoş görüneyim diye yapıyo heralde...

Peki neye dayanamadım biliyor musunuz?
Tartılmaya...
1 haftayı tartılmadan geçirdim, kaldı 1 hafta derken tutamadım kendimi ve tartıldım.
Ne kadar kilo verdim dersiniz?
Bir kilo vermişim, hatta bir kaç gram da fazla...
62,400 gelirken şimdi 61.100 geliyorum.
Azmin zaferi bu olsa gerek....

mevsimlerden sonbahar

2010-11-17T11:15:00.003+02:00

http://www.facebook.com/video/video.php?v=1202937865851

Fondaki ve kabaklı resim Ramazan Bayramından,diğerleri Kurban Bayramına ait resimler...

Yine,Yeni,Yeniden

2010-11-12T13:20:00.019+02:00

Yine aç günler ve bir kez daha diyet...
Kimbilir bu satırlarda kaç defa yazıldı kilo ile olan sevimsiz ilişkim.
Ama bu son.
Bu kez kararlıyım.Hem de öyle böyle değil.
Bu defa da başamazsam bundan sonra ki hayatımda tekrar diyete başlamayacak kadar.
Ahan da buraya yazdım.
Ne sabahları önünden geçtiğim pastanenin o güzelim poğaçaları,ne işyerimin altından gelen o mis gibi pizza kokuları ne de bayramın vazgeçilmeyen baklava,börek ve kavurması beni yolumdan alı koyamayacak.
Anlayacağınız o kadar kararlıyım.
Sevgili bayanrambo sayesinde tanıyıp, takip etmeye başladığım Dr.Mehtap Hanım kontrolünde yeni bir diyete başladım.Ben gibi yüzlerce ton ton aynı anda.
Hocamın dediklerini harfiyyen yerine getiriyorum.Şuan için iyi gidiyo.
Programın ilk iki haftasında ( 10-24 Kasım tarileri arasında ) tartılmak yok!
Asıl zor olanı da bu bence.
Ben ki;
banyodan sonra,
yedikten sonra,
giyindikten sonra
ve hatta s..ç sonra tartılmaya alışken bu duruma nasıl alışırım bilemiyorım.
İki hafta sonra bakcez ve de görcez.
Bir kez daha,
Hadi hayırlısı....

Düşünceye Özgürlük

2010-10-26T20:42:00.002+03:00

Düşünmenin özgürlük olmadığı bir ülkede yaşıyoruz.
Maalesef...
Biri düşündüğünü söylediği için görevinden atılıyor,
birileri de düşüncesinden dolayı senelerce hapishanede yatabiliyor.
Burası Türkiye,
işine gelirse...
İnanmak zor ama böyle.
Sözleşmeli bir öğretmenin,Sevgili Başbakana ve Refedanduma ilişkin görüşlerini "Facebook"ta paylaşması O'na haddinden fazla pahalıya mal oldu.
Önce işinden uzaklaştırıldı..
Yetmezmiş gibi bir de görevine son verildi.
Sizce bu demokrasi mi?
Sizce Türkiye Demoratik bir ülke mi?
Ben asla ve asla demokratik olduğuna inanmıyorum.
Ya siz?

Ayşegül

2010-09-25T10:51:00.001+03:00

Ne zaman sol göğsüm sızlasa aklıma kötü şeyler gelir.Sağ elimle hafifce okşarım göğsümün etrafını.
Takıntı haline geldi desem yeridir.

Aynı işi yaptığım başka bir ilden arkadaşım aradı dün telefonla.
O kadar hayat dolu bir kız ki anlatamam.Bazen fazlasıyla hayat doludur da diyebilirim.2 dk açtığı telefonu saatlerce kapatmaz .Anlatır da anlatır ....

Konya gibi tutucu bir memlekette yalnız yaşayan annesini bırakıp,tek başına yaşamayı tercih etti..Babasından kalan maaşı ve işinden kazandığı parayla ev aldı krediyle birde.Sırf annesinin yanına taşınan işsiz abisi ve ailesinden kurtulmak için.Biz çift maaşla ihtiyaçlara yetemezken o yalnız mücadeleyi seçti.
Canım ya ne de iyi etmiş...

Telefonda aradı ve;
"Sol göğsümde kitle varmış.
Hem de bir kaç tane.
Ultrosonda ciddi bir sorun var dediler.
Altı ayrı parça alınacakmış." deyiverdi her zaman ki hızlı hızlı konuşmasıyla.
Ama gayet sıradan bir olaymış gibi anlatarak.
Şaşkınlıktan ne diyeceğimi bilemedim.Arkadaşım için dualar ediyorum telefonda Allah'a , onu sevdiklerine bağışlasın diye.O'nunsa hiç umrunda değil.
Ben 3 mm'lik kitlelerime üzülürken arkadaşımda kocaman kitleler büyümüş de büyümüş sinsice.
Ama kızın umrunda bile değil."Dünyanın sonu değil ki " başıma gelen diyebiliyor güvenle.
Utansam mı sevinsem mi bilemedim.

Arkadaşım,parçalar alınmak üzere yarın hastaneye yatacak.Umarım en az zararla hastaneden taburcu olur.
Bütün iyi dileklerim seninle olacak Ayşegül.
Acil şifalar...

Kıyaslama

2010-08-13T11:21:00.001+03:00

Nünüş bu sene ikinci sınıfa geçti.
Neydi o geçen seneki kayıt çilemiz,yaşadığımız stres.
Şimdi tüğ gibi hafifledim.Tabiki sahip olduğum kiloları saymazsak.
Dönem sonu bitene kadar sıkıntılar geçmek bilmedi.Yıl boyu süren yarışa velilerde dahil olup bol bol çocukların kritiğini yapıp durduk.
Sınıf arkadaşları arasında grup oluşturup zaman zaman çocukları biraraya getirdik.
Onlar ders çalışıp oyun oynarken bizler de aramızda yorum yaptık.
Benim ki şöyle,Senin ki böyle gibilerinden.
Yakın arkadaşımla dost muhabbeti yaparken bile bakmışsın ki laf dönüp dolaşıp çocuklara gelmiş.

Sürekli takibinde olduğum Sevgili Prima Rima'yı okuyunca aslında çocuğuma ne kadar da büyük haksızlık yaptığımı düşündüm.Siz de okuyunca çocuğunuzun ve kendinizin hangi türden olduğuna karar vereceksiniz.
Tıklayın lütfen.Prima Rima

Tatilden Geriye kalanlar

2010-08-11T12:41:00.002+03:00

Pastasız Doğumgünü

2010-07-06T14:12:00.001+03:00

İlk defa bir doğumgünümü pastasız geçiriyorum.
Çevremdekilere hissettirmesem de bir yerlerden süpriz bir pasta çıkacak diye bekledim durdum bütün gün.
Eminim annem ve kızkardeşim bu satırları okuyunca kocaman bir tüh çekecekler...
Rejimdeyiz dediysek de insan ufak bir pasta da mı alamaz ayol.

Uzun yıldardır romantikliğini kaybetmekle suçladığım eşim, daha sabahın ilk saatlerinde elinde bir demet gülle kutladı doğumgünü.Bir tanecik kızım öpücük kondurdu yanaklarıma.Ardından telefonla arayanlar,çoook uzaklardan mesaj çekenler, facebookta kutlayan eş dost.

Önceki yazdığım yazılardan tanıyanlar bilirler bir demet hüsran, Hediye ; kendime yapılan süprizleri de başkalarına süpriz yapmayı da seviyorum.Ama insan karşılığını da görmek istiyor pek tabiki.

Neyse alınganlığı bir tarafa bırakıp yaşamaya bakalım.Hayat güzel, zaman ise kısa.Saçlarımda beliren aklara inat hayata gülümsemeye devam.

Umarım pastasız geçerdiğim bu doğumgünüm son doğumgünüm olur.Sevgiyle...

karakalem

2010-06-30T15:04:00.001+03:00

Eylül'ün resminin geldiği son aşama ! Ben gayet iyi bulup hemen panoma astım.

Resme dair kimseciklerden yorum alamadım.Bir kaç kişi hariç.

Oysa ki 7 yaşındaki bir çocuk için gayet başarılı çizgiler...

1 TL'ye EV DEKORASYONU

2010-04-19T09:05:00.001+03:00

Uzun zamandır takibinde olduğum ancak hem internet siparişine güvenmediğim hem de pahalı diye sahip olamadığım duvar yapıştırmaları her ilde mantar gibi biten milyoncularda hizmetimize sunulmuş.
Ne iyi etmişler de sunmuşlar.
Keskin yapıştırıcı kokusundan ve ucuzluğundan anlaşıldığına göre Çin Malı.
Olsun!
Boş duvarlarım şenlendi resmen.
Yapımı çok kolay,
Sıkıldın mı? git yenisini al.
Yapılışı Kızımla beraber yapılan bir etkinlik dönüşüverdi.
O yapmaktan zevk aldı,bense sonuçtan.
Denemeyen varsa, deneyin derim bir an önce.

Tasarım Notları

2010-03-25T22:35:00.000+02:00

Bilgisayar aleminde kendini azıcık profesyonelleştiren biri hemen kısa yoldan zengin olmanın peşine düşer.
Ne yapsam da para kazansam diye.
Maalesef o parlak fikirlilerden biri de benim.
Yaklaşık bir senedir corel programı üzerinde çalışmaktayım.
İnternetteki sanal kursları takip edip,forumlardan biraz da olsa geliştirdim kendimi.Bloğumu boşlamamın bir kaç sebebinden biri de bu meşguliyet.

Senelik iznimin büyük bir kısmını kızıma albüm (scrapbook ) tasarlayarak geçirdim.Sonuç da bir ömür saklanacak orjinal bir albüm oluştu.
Yeni yıla 1 ay kala takvim tasarlamaya karar verdim.
Yaptığım albümden resimler kullanılarak on iki sayfa A3 boyutunda bir takvim yaptım.
Takvimi beğenen birkaç eş dost da çocukları için yaptırarak yeni işime katkıda bulundular.

Gelecek seneye takvim işini geliştirerek masa takvimi yapmayı planlıyorum.
Hatta sevdiğim bir dost, güzel bir tavsiyede bulunarak yapılan işlerden birer örnek anasınıfları ve kreşlere göstermemi, seve seve yaptırabileceklerini söyledi.
Yalnız pazarlama konusunda kendime hiç güvenmiyorum.
O ne öyle kendini pazarlar gibi...
Bi de zorunluluktan,sırf beni sevdikleri için üç kuruş para kazanayım diye yaptırsınlar istemem.
Takvimlerden aldığım paralarla matbaayı zengin etsem de buradan bana destek olan tüm sevdiklerime teşekkür ederim.
Canlarım ya...

Hayat,beni neden yoruyosun?

2010-03-06T21:42:00.000+02:00

Önceden olsa bloğumu güncellemek için sabırsızlanır,
ne yazsam da okuyucularımı kendime bağlasam diye düşünür dururdum.(Bu da tam bir köşe yazarı cümlesi oldu sanırım.)

Gece uykumun kaçtığı bile olmuştur kimi zaman.
Ben ki uykuya bu kadar düşkünken.
Şaşılacak bir durum emin olun.

Bu sene hayattan koptum galiba.
Çevremdeki sevdiklerimi bir bir sorgular durumdayım.
Acaba ben nerde yanlış yaptım diye.
Geçmişimi düşünüyorum zaman zaman.
Keşkelerim o kadar çoğalıyor ki o zaman.
Bilemezsiniz.
Neyse geçmiş, geçmişte kalmıştır.
Geriye dönüp de ah geçirmek niye...

Yazmadığım süre zarfında çocukluğumdan beri rahatsızlığını duyduğum "ben" lerimden kurtulmaya karar verdim.Bir anda karar verip yüzümde bulunan üç adet benden kurtuldum.Şu an için henüz izler geçmiş değil,bir kaç ayı bulabilirmiş geçmesi.
Bekliyorum sabırsızlıkla...

Bu arada uzun zamandır sol göğsümdeki zamansız sancılardan şikayetçiydim.Hazır hastaneye yolum düşmüşken bir de onlara baktırayım dedim.Meme ultrasonu sonucunda sol göğsümde 8 mm,sağ göğsümde 3 mm lik kist tespit edildi.Şu an için korkulacak hiç birşey olmağını ama altı ay sonra mutlaka kontrol ettirmemi söylediler.

2010 yılı bana pek hayırlı gelmedi sanırım.
Güzelleşmek uğruna estetik operasyon yaptırışım ve sonrasında yaşadığım derin pişmanlığım,göğsümü aldırma ihtimali ile hayatı kendime zehir edişim,hayal kırıklıklarım,
beklentilerim,kavgalarım,kaygılarım derken,
her şey ne kadar üst üste gelmiş.

Sevgili Psikoloğumun da desteğiyle toparlanmaya çalışıyorum.Bana verdiği taktiklerle hayata güler yüzle direnmeye çalışıyorum.

Zafer kimin olacak,bakalım?

Ara...

2010-02-06T09:55:00.001+02:00

Şu sıralar hiç yazasım yok.
Merakla bekleyenler var mı beni onu da bilmiyorum.
Neyse kendime geldiğimde görüşmek üzere...

yılbaşı

2010-01-02T12:22:00.001+02:00

Koskoca bir yılı daha devirdik elbirliğiyle.
Biz büyükler bir yaş daha yaşlandı,küçüklerse büyüdü.

Her yılbaşı olduğu gibi bu yılbaşı da annemgillerde topladık.Annemin yaptığı klasik yılbaşı menüsü ve kızkardeşim yaptığı envayi çeşit mezelerle güzel bir masa hazırladık kendimize.Hatta bir ara "yemekteyiz" programına gönderme bile yaptık.Bir de masadaki cep telefonlarından gelen mesaj sesleri de olmasaydı.Gecenin en sinir bozucu sesleriydi.Tüm aile fertleri birbirine çaktırmadan sırasıyla ona buna mesaj çekip durduk.Görmemiş gibi.

Bir ay öncesinden planlar yaptığımız yılbaşılar artık mazi oldu.
Tabiki birlikte geçirdiğimiz insanlar da.Teyzelerden, dayılardan ve de bizim aileden oluşan kocaman bir toplulukduk bir zamanlar.Acayip kalabalık olurduk.Her aileden belli miktarda para toplanır gecenin yemekleri ve içkileri karşılanırdı.Ama kimse istemezdi kendi evinde olsun yılbaşı.Çünkü ertesi gün çekeceği başağrısıyla ev işi yapmanın ne kadar zor olduğunu bilirdi.Teyzem rutin olarak ev yapımı şaraplarından getirirdi.Tadı aynı sirke gibi.Ona göre en birinci şarap onunkisiydi.Sevincimiz dışarı taşar,halaylar çekerdik cümbür cemaat buz gibi soğukta.Ama biz hiç üşümezdik.İçimizi ısıtan içkiyle coşkumuz bir kat daha artardı.Hatta hiç unutmam;halay çekerek tüm sokağı dolaşmıştık bir sene.
Hey gidi günler heyyy.Ne güzel günler yaşadık hep beraber.
Geçmişte birlikte olmaktan mutluluk duyduğumuz akrabalarla şu an görüşmüyoruz.Kimilerine kırgın oluşumuzdan,kimilerinin uzaklarda oluşundan,kimilerinin de şu an aramızda olamayışından.Hayırsız olan biz miyiz yoksa onlar mı bilmiyorum.Ama bildiğim tek şey varsa saydığım tüm bu akrabalar için ailece çok emek sarfettiğimiz.En mutlu günlerinde de,en mutsuz günlerinde kırgın olsak da yanlarında olmaya çalıştık.İnkar ederlerse çarpılırlar valla.

Belki zamanla azaldık ama aramıza yeni elemanlar da eklendi.Eşim ve biricik kızımız,abimin eşi ve 2 adet kuzusu,kızkardeşimin eşi ve minnoş kızları.Şimdi olduk bir düzine.Bu kadar kalabalık olunca da başkalarına ihtiyaç duymaz olduk galiba.Ailece birlikte olmak adına güzel bir akşamdı ama eksik olan birşeyler vardı sanki.En sevdiğimiz müzik eşliğinde içtiğimiz 2 şişe "Cumartesi Şarabı" bile bizi sarhoş etmediyse zevkli bir akşam değildi.Sobalı evlerde,zor imkanlara rağmen her sene bembeyaz karla geçirdiğimiz yılbaşılarını özlüyorum.Teyzelerimin,dayılarımın,yengelerimin,kuzenlerimin yüzlerini,kahkalarını,komikliklerini özlüyorum.Geçmişte yaşadığımız o güzel zamanları özlüyorum..Bir daha yaşanmayacaklarını bile bile...

Krize,işsizliğe,savaşlara,ölümlere ve bütün olumsuzluklara rağmen hayat devam ediyor.Geçmişe özlem duymayı bırakmalı ve yaşamaya bakmalı.Herkes öyle yapıyor çünkü...
Umarım bu sene ve gelecekteki tüm seneler insanlara mutluluk ve sağlık getirir.

Ruhi Bunalım

2009-12-08T16:16:00.006+02:00

Aylardır içine düştüğüm ruhi bulanımdan hala çıkabilmiş değilim.
Yeni yetme bir ufaklığa okumu yazmayı öğretmek,davranış kazandıralım derken karı kca birbirimizi yemeler,hastalıklar,iş stresi derken kafam allak bullak uzun süredir.
On senelik birlikteliğimi bile sorgular oldum kendi içimde.
"sevdiğim adam bu olamaz" diyorum bazen.

Bu sene harbiden yaşlandım.
O kadar diyet yapmama rağmen bir türlü kilo verememem,
saçlarımın aralarından pırtan beyazlar,suratımdaki yorgun ifade,
abla yerine teyze diye seslenmeler...(Ohaaa teyze olacak kadar da yaşlanmadım.)
O hayat dolu pozitif insan gitti yerine yeni bir ben geldi..

Umarım bu duruma çok alışmam.Sevemedim bir türlü yeni beni.

prenses bebek

2009-12-06T12:41:00.000+02:00

yarmagül

2009-12-05T12:43:00.000+02:00

güzel bir gün

2009-12-05T12:42:00.000+02:00

Nünüş'ün ilk resim çalışması

2009-12-05T12:38:00.000+02:00

davetiye

2009-12-01T09:09:00.000+02:00

Kızımın 5. doğum günü için kreş panosuna takılsın diyerek yapmıştım.

akıp giden zaman

2009-11-18T11:51:00.000+02:00

Ufak bir operasyon için doktora gitmem gerek;
içimi saran korkuyu yenip bir türlü doktora gidemiyorum.
Gönül kırgınlığımı biraz olsun hafifletmek için sevdiğim biriynen yüzleşmem gerek;
acım henüz taze diyerek karşımdakini kırmak istemiyorum.
Küçük sorunları büyüterek kendi içinde kocaman bir dağ yapan annemin gönlünü almam gerek;
çekindiğimden gözüne bakamıyorum.
1. sınıfa başlayacak kızıma yarış kulvarında yer açmam gerek; acıyorum garibe, biraz daha çocuk kalsın istiyorum.
Dedikodusuz geçen iki haftada kaşınan çenemi rahatlatmam gerek; kafamı toparlayıp, kendime gelemiyorum.

Akıp giden zaman içerisinde şunu anlıyorum ki; hiç kimse ve hiç bir şey için hayatı ertelememek gerek...

hazan bakisli

2009-11-18T11:12:00.000+02:00

Hediye

2009-10-29T10:16:00.016+02:00

Ailece özel günleri kutlamaya pek meraklıyızdır.Özellikle de doğumgünlerini...

(Aile dedimse şu an sahip olduğum çekirdek ailemden bahsetmiyorum tabiki.Evlenmeden önce sahip olduğum ailemden bahsediyorum)

Evlendiğimiz günden beri eşim tarafından hep alay konusu olmuştur bizim ailenin doğumgünü kutlamaları.

(Doğumgünü de neymiş?,Koskoca insanın doğumgünü mü olur muş? diyerek. )

Parası çok olan bir aile olmasak da yıllardır her ferdin doğumgünü kutlanmış,ufak da olsa bir hediye alınmıştır.

Hatırlıyorum bir keresinde doğumgünü hediyesi olarak o zamanlar çok istediğim ama bir türlü sahip olamadığım "baskül" alınmıştı bizimkiler tarafından.Oldum olası küçüklükten beri kilolarımla hep sorunluydum.O gün beni o kadar sevindiren doğumgünü hediyesi şimdi yerini her evde gramına kadar tartan elektronik tartılara bıraktı.

Başka bir doğum günümde ise; üzerinde bir sürü parlak taşın olduğu kacaman gümüş bir "yüzük" almıştı Canım Abim.Her zaman olduğumdan büyük gözükmeyi seven biri olarak o parlak taşlı yüzük beni öyle bir büyülemişti ki parmağıma küçük gelmesine aldırmadan hemen takıvermiştim. Bir kaç gün sonra yüzük parmağıma öyle bir oturmuştu ki defalarca sabunla yıkamama rağmen sabun köpükleri bile fayda etmemişti yüzüğü çıkartmaya...

Sonuç; parlak taşlı yüzüğüm parmağımdan tamircide kesilerek çıkarılmıştı.

Sene kaçtı, hangi yaştaydım bilmiyorum.Etraftaki gizli gizli fısıldaşmalar içime kurt düşürdü.Bizimkilerin yaklaşan doğumgünüm için süpriz hazırlığına giriştiklerini farkettim.O gün geldiğinde ise üzerinde adımın yazılı olduğu "ciltli bir defter" hediye edildi. Kendimi o an öyle özel hissetmiştim ki bilemezsiniz.

Ciltli defterimin güzel sayfalarına kıyıp da senelerce ne yazacağımı bilemedim .Hala sayfaları bomboştur.Özenilip benim için yaptırılmış bense bir çift satır bile yazmamışım.

Şimdiyse günlüklerin yerini elektronik günlükler yani bloglar aldı.Kimseciklere ismini bildirmeden özelini paylaşıyorsun.

Acaba hangisi daha özel bir insana...

Sevdiklerin tarafından özel olduğunu hissetmek,

hatırlanmak güzel şey.

Bir de en sevdiklerin bunu hissettirebilse ...

Görünmez Kaza

2009-10-24T09:19:00.012+03:00

Çok sevdiğim ama aylardır görüşmediğim arkadaşımın
işyerimi ziyaretiyle başladı herşey.
Yanında da minik oğlu Arda...
Sevimli mi sevimli yerden bitme bişey.
Hoş beş sohbet falan derken bizim Ardacığın karnı acıkmış.

"Anne, bana et al,Anne bana et al!! ısrarlarına dayanamayıp öğle yemeğini dışarıda yemeye karar verdik.
Hem de bizim şu meşhur "Deli Memet " de.
Yol üzerinde üzerinde ufak bir mağazaya uğrayalım dedik.

Hay uğramaz olsaydık.

Biz etrafta kıyafet bakınırken minik Arda da kendince şımarıp ortalıkta koşuşturuyordu.

İki arkadaş alışverişie o kadar dalmışız ki "patttt" diye gelen sesle irkildik.

Arda yerde, kocaman bir manken yerde.

O an elimiz ayağımız tutuldu sanki.

Arda'nın başından gelen kanla korkumuz bir kat daha arttı.

Bizim paniğimizden Arda daha da korktu.

Ne yapacağımızı bilemeden Arda'yı kapıp en yakın hastaneye koşturduk.Yapılan muayene sonrası bir şeyinin olmadığını söyleseler de biz emin olmak için film çektirdik.Sonuçlarına bakan doktorun da "merak edecek bir şey yok,ufak bir sıyrık "demesiyle rahat bir nefes aldık.

Olay sonrası okadar rahatlamışız ki; Arda'nın başındaki bandajı soranlara

"üzerine manken düştü!" diyerek tebessümle dalga geçtik .

İçimize dert olmasın diyerek, hastane sonrası Arda'yı alıp Deli Memet'e götürüp et yedirdik tıka basa.Bu arada 1 saatte içinde neler yaşadığımıza neşeyle gülerek.

Şunu anladım ki;

ne kadar dikkat edersek edelim çocuklarımıza

kazanın nerden ve nasıl geleceği hiç belli olmuyor.

Ela Lale el ele.

2009-10-15T21:52:00.007+03:00

e,

el,

le,

elle,

ela lale el ele...

Tanıdık geldi mi acaba?
Kızım okula başlayana kadar bana da hiç tanıdık geçmemişti.
Bir çok şeyle yeni yeni karşılaşıyorum.Sanki hiç okula gitmemiş gibi.
Hiç bitmeyen kurallar,oflamalar,sıkılmalar...
Oofff Allahım ne zaman biter bu işkence...

Peki veli muhabettlerine ne demeli!
Aman yarabbim onlar çocuklardan heyecanlı.
"Benim ki şunu yaptı, senin ki bunu yaptı mı?" gibilerinden.
Birbirleriyle yarış halindeler resmen.
Zavallı öğretmeni ise an olsun boş bırakmıyorlar.
Şimdiden avuçlarının içine almaya başlamışlar bile garibi.

Umarım en kısa zamanda bu günler geçer ve ardından tebessümle hatırlarız,
Nünüş'ün okumaya geçişini.

En Büyük Başkan Bizim Başkan!

2009-10-02T10:25:00.014+03:00

Günler öyle yoğun ve hızla geçiyor ki ayak uyduramıyorum geçen zamana.
Yapmam gerekenler,yarım kalanlar...

Nünüşün okula başlamasıyla evde içine düştüğümüz disiplin havası tam gaz devam ediyor.
İşe erken gelip erken çıkmalar,pembe dizi seyretmemeler,ders çalışma saatleri,her geceye 1 hikaye,yatma ve kalkma saatleri,banyo günü,tv saatleri derken Nünüş zor da olsa düzene alışmaya çalışıyor.

Hafta sonu öğretmenimiz velilerle tanışma toplantısı yaptı.Uzunca kendinden,yapacaklarından ve prensiplerinden bahsetti.Şu an için senelerdir içine düştüğüm öğretmen seçme kaygımın bittiğini düşünmek sevindirici.

Eğitimin parasız olmasını savunan bir eğitim sendikasında çalışıp da sınıf ihtiyaçları (laptop,projeksiyon cihazı,perde,laminant yer yapımı ve fotokopi) için para toplama mevzusunda açıldığında ses çıkarmayarak sus pus oturmak çok utanç vericiydi benim için.

Nasıl ses çıkartabilirdim ki!
Millet onca paralar verirken ben işyerimi kullanarak beş kuruş vermeden kayıt yaptırdım.
Asıl verenler ses çıkartmalıydı.Neden ikinci kez para veriyoruz diye?
Ne saçmalıyorum ben ya....
Veren vermiş kayıt parasını.
Veren memnun alan memnun.
Bana ne oluyorsa.
Sus kızım.Sus da otur yerine.
Herşeyde olduğu gibi bunda da sessiz kalın ey insanlar!

Kızım ve sıra arkadaşı sınıf başkanı seçilmiş.
İlk başkanlığı Nünüş yapacakmış.
Başkan ne iş yapar? diye sordum cevap veremedi..
Ne bilsin garibim.
Hiç başkan olmadı ki şimdiye kadar.
Evdeki sevinç nidalarımız ise görülmeye değer.
"En büyük başkan bizim Başkan!!!"
"En büyük başkan Eylül Başkan!!!"

Okulda İlk Gün

2009-09-14T22:52:00.061+03:00

İlk dişler,
İlk sözler,
İlk adımlar derken minik kızım bugün bize bir ilki daha yaşattı.
Bugün okullu olduk.Tahmini olarak 13 sene sürecek eğitim hayatımızın ilk günüydü bugün.

Okul elbiseleri içinde ne de güzel oldu Nünüşüm.
İçimdeki heyecan kelimelerle anlatılacak gibi değil.
Yüreğim kıpır kıpır.

Öyle ki gece o uyurken bir ara kıyafetlerini bile öpüp kokladım.
Fazla abarttım farkındayım ama kendimi tutamıyorum.

Önceden tanıştığımız öğretmenimiz ve çoğuna aşina olduğumuz sınıf arkadaşlarımızla
hiç sıkıntı yaşamadık ilk gün.
Canımı sıkan tek şeyse fotoğraf makinemin bozuk oluşuydu.Nünüşün bir iki pozu için eşe dosta minnet etmek oldukça zor oldu benim için.

Anneanne ve babaannemizin sitemkar konuşmalarından ilk güne çağırmadığımız için üzgün oldukları anlaşılıyordu.Çağırmış olsaydım eğer sülalecek okula gelen tek aile olarak günün alay konusu olurduk herhalde.Çünkü bugün yanımızda Teyzemiz ve Minik Kızı da vardı...

Yarın götüreceği eşyaları hazırlayıp erkenden uyudu Nünüş.
Ben de güzel bir uyku çekebilirim artık.
Kızım mutlu,içim rahat...

İşbaşı

2009-08-31T22:18:00.001+03:00

1 aylık senelik iznim bugün itibariyle son buldu.
Alışmışım sabahları geç kalkmaya,
bilgisayar başında çay eşliğinde sevdiğim blogları ziyaret etmeye,
ev işi yapmamaya...
Bu sene hiç evde durmayarak rekor kırmışımdır sanırım.
"it ayağı yemiş" gibi gezdim.
Amannnn....
Durup da bunalım takılsaydım.
Ohhh en iyisini yaptım.

İşyerimi de özlemedim desem yalan olur.
Her ne kadar yokluğumda ortalığı bok götürmüş olsa da seviyorum burasını.
Sanki aylardır görüşmemiş gibi karşılaşmalar,sarılmalar,tatil sohbetleri...
Hele bir de yarın okula başlayacak elemanlar da gelirse;
siz o zaman görün sendikada ki muhabbeti...
Belki abartmış gibi gelecek ama yokluğumu acayip hissetmişler.
"onlar öyle diyorlar" yani...
İnsan sevindirik oluyo valla.

Ortalığı aklayım paklayım derken epeyce yorulmuş olsam da işe başlamak güzelmişşş.
Özlemişim buraları...

Nostalji

2009-08-23T12:27:00.005+03:00

Canavar

2005 Aralık ayından beri sahibi olduğum fotoğraf makinemle öyle resimler çekmişim ki; 1 ay önce Nünüş tarafından bozulana dek....

Dün akşamsa kahkahalarla, göz yaşları içinde , biraz da tebessümle nostalji yaptım Nünüş ile.

Geçmişi yad ederek...

Yukarıdaki kısa video da işte onlardan biri.

İyi seyirler...

ikizler

2009-08-17T22:55:00.000+03:00

Nünüş'ün yaptığı resimlerle övünmek istemiyorum ama aşağıdaki resim de övünülecek kadar var.Kızım henüz 5,5 yaşında ve ana sınıfı öğrencisi.Kalem,defter,boya onun tutkusu.Umarım hep öyle de kalır...

bayram ve gözyaşı

2009-08-09T20:36:00.001+03:00

Canım cicannem(anneannem).
Aramızdan ayrışın yedi seneyi dolduracak.Bu bayram da yoksun.Geçen seneler seni hiç unuturmadı bize.Torunların,çocukların,sevenlerin seni hep seygiyle hatırlıyoruz.Hala seni her hatırlayışımda burnumun ucu sızlıyor,gözlerim doluyor.
Hastanedeki doktorun "artık evinize götürün yapacak birşey kalmadı" deyişi,ölümünden önceki gecende gözü yaşlı sevdiklerine hep iyi dileklerde bulunuşun,sabahın erken saatinde acı acı çalan telefonun sesini....unutamıyorum.
En zor zamanlarımızın kurtarıcısı hep o oldu.Seninle ilgili o kadar çok anımız var ki.
Bize seslenişlerini hiç unutamam.Ciciannem bize seslenebilmek için uzunnn bir isim sıralaması yapardı.(pınar,burçin,dilan,ozan-birlikte yaşadığı torunları) saydıktan sonra bize seslenecek ya en sonunda benim ya da kızkardeşimin adını söylerdi:)
Hep birinci sigarası içerdi.Mahalldeki kızlarla ilk sigara deneyimimiz ondan aşırdığımız sigaralarla oldu.Yeleğinin cebindekiler hariç mutlakta etrafta bıratığı sigaralar olurdu.
Bir gün kızlarla anlaşık.Onlar kibrit getirecek,ben de bir paket sigara aşırıp eski evimizin çatısında buluşacaktık.Sigaraları tek tek yakıp içmeye başladık.Kimimiz öksürüyo kimimiz de sigaranın dilimize yapışan tütün tanelerine söyleniyoruz.Çatı sigaralarımızla duman olmuş durumda.Tabiki çıkardığımız sesin de farkında değiliz.Ciciannemin çatıdan gelen sesi merak ederek merdivenlerden seslenmesiyle yaşadığımız panik görülmeye değerdi.Birimiz dumanları yok ediyor,birimiz duvarlara sigara söndürüyor,birimiz de yerdeki izmaritleri topluyor telaşla.Ciciannem yanımıza çıkarak "Hayırdır kızlar,ne yapıyosunuz?" dedi sadece.
Biz korkuyla karışık hiççç eskilere bakıyoruz deyiverdik.Ciciannem bizim sigara içtiğimizi hiç anlamadı.Çünkü burnu koku almıyordu garibimin.

Bayramlar evlere mutluluk getirse de yanımızda olamayanları anarak hep bir tarafımız hüzünle,gözlerimiz yaşla doluyor.Bu bayramda özcanın uzaklardan gelen anneannesine sımsıkı sarılması,kadıncağızın onun için ağlaması, gözyaşı görmeye dayanamayan beni bir kez daha ağlattı.Ne yapayım dayanamıyorum böyle sahnelere.Hele de gün bayramsa...
Aklıma ciciannem geliverdi.Birbirlerine öyle benziyorlar ki.İkisi de sevgi dolu.Ciciannem hayatta değil ama bu bayram sımsıkı sarıldığım,elini öptüğüm tombiş yanaklı bir anneannem var.
(eşimin anneannesi)
Herkese sevdikleriyle beraber iyi bayramlar...

( Önemli bir dipnotu yazmadan geçemeyeceğim:) Geçmişte sigara kaçamağı yapmış olsam da hiçbir zaman aktif içici olmadım.

Damağımızda Kalan Tatil Anıları...

2009-08-09T12:52:00.012+03:00

Ayvalık,Altınova,Sarımsaklı Plajı, Cunda Adası ve de Ören.
Giderken ve gelirken yol boyunca gördüğümüz bir sürü ufak tefek yerleşim yerleri.

4 günlük kısa ama bir o kadar da eğlenceli tatilimiz ne yazıkk ki bitti.

Tadı damağımızda kaldı diyebilirim.

Tatil kısa olunca geçen zamanın değerini anlıyor insan

Hoş uzamış olsaydı karı-koca birlikte olmaktan sıkılıp biribimizi boğazlayabilirdik belki de.

Zaman zaman da öyle olmadı değil.

İlk gün yol yorgunluğuna aldırmadan kendimizi denize atışımız görülmeye değerdi.

Sanki 12 saatlik yol çilesi çekmemiş gibi...

Ardından da gece geç saatlere kadar Cunda gezintisi,deniz kenarında levrek ve buz gibi bira...

İkinci günümüzü Sarımsaklı plajında geçirdik.Soğuk,temiz,kalabalık ve derin olmayan bir yer burası.Tek şikayetimiz ne duş ne de wc olmayışıydı.Bu kadar meşhur bir plajda en önemli ihtiyacın olmayışını garipsedik.Sonrasında tuzlu tuzlu çarşı pazar gezmek zorunda kalışımız işkence gibiydi...

Farklı yerleri tanımak için 1 günümüzü de Ören'e ayırdık.

O gün tatilde geçirdiğimiz en kötü gündü sanırım.

Mavi bayrak almasıyla ünlü Ören plajında; denizde bir kişinin kalp krizi geçirmesi ve çevredekilerin dakikalarca (15-20 dk) yardım için bağırmaları, etraftakilerin çaresizce adamın denizden çıkarılmasını seyretmesi tam bir felaketti.

Sağlık ekiplerinin kurtamaya geç gelmeleri sonucu boğulan kişi için yapacak birşey kalmaması yerini mavi bayrak almış bir denizin hüsranına bıraktı.

Yaşananlar sonrası tüm gün ne denize girebildik ne de Ören'den zevk alabildik...

Ertesi gün yine Sarımsaklı plajına gittik.

Çocuklar bile çok sevdiler burayı, soğuk suyuna aldırmadan.

Buraya son kez geliyor olmak saatlerce denizden çıkartmadı bizi.

Denizde top oynadık, çocuklarla eğlendik,yüzdük,yüzdük...

Tatil olur da mangalsız olur mu hiç.Akşamsa güzel bir mangal keyfi yaptık.

Kısa ama dolu dolu bir tatil geçirdik iki aile.Hatta birbirimizi daha iyi tanıma fırsatı bile bulduk.

Dönüş yollarında ise yol yapım çalışmaları nedeniyle saatlerce beklemek yorucu olsa da tek parça sevdiklerimize kavuşmak, eve dönmek herşeye değerdi.

Beklenen Tatil

2009-08-02T20:25:00.003+03:00

Eveeet,
benim için de özlemle beklenen tatil geldi de çattı...
Ne yalan söyleyim bu sene sıkıldığım kadar hiç bir sene sıkılmamıştım hayattan.
Tatil yapmaya ne çok ihtiyacım varmış, rutin yaptığım işlerden baygınlık gelince anladım.
Krizin teğet geçmediği ortadirek bir aile olarak, kredi kartlarımız tavan yapmış olsa da,
4 günlük kısa bir tatil bizim de hakkımız değil mi?

Parasızlıktan,zamansızlıktan ya da yalnızlıktan hiç tatile gidemeyenlere de
umarım hayat her daim umut dolu olur...

Geri kalan izin günlerimde (toplam izin 28 gün) Nünüş ile evde vakit geçirmeyi düşünüyoruz.
Bakalım zaman neler gösterecek...
Yaklaşık 5 gün sonra görüşmek üzere, herkese iyi tatiller...

(Tatil öncesi yeni şablonumla ayrılmak istedim.
Nasıl olmuş lila renkli yeni sayfam? )

Uyanık Boyacı

2009-08-01T09:46:00.005+03:00

İşyerimin ağır sigara kokusu ve içimi daraltan renginden
nihayet dün itibariyle kurtuldum.
Geçen hafta cumartesi başlayan boyama işi; boyacının sürekli işi savsaklaması sonucu beklenenden daha uzun sürdü.
Ben; iş bir an önce bitsin de rahatça izne ayrılma telaşındayken,
meğerse boyacımız uzun sürsün de fazla yevmiye alayım derdindeymiş.

Hiç, her tarafı dolap kaplı bir büronun boya işi 6 gün sürer mi?

Sürer mişşşşş.
Adam bir nevi taktik uygulamış.
Neyse yine de hakkını yemeyim adamın.
Uğraştı epeyce.

Yokluğumda iş yapmayacaklarını ve ortalığın içine edeceklerini bile bile etrafı bir güzel temizledim.Panoya "yapılacak işler" listesini astım.
Resmi olarak iznim başlamasa da ben bugünden itibaren tatilimi başlattım.

albüm

2009-07-30T10:29:00.000+03:00

mutlu olmak varken

2009-07-27T12:05:00.000+03:00

Uzun zamandır blog güncellemesi yapamadım.Blogseverlerimden çokca özür dilerim.Gerçi parmakla sayılacak kadar azlar ama olsun.
Yine de merak edip de tıklıyorlar ya ; o da yeter. İçine girdiğim depresyonik durum ve eşimle üzerimizde gezen kara bulutlar nihayet bizi terk etti ve evimizde mutluluk rüzgarları esmeye başladı.Kızımız asık suratlardan kurtuldu, kahvaltı soframız şenlendi.
Sevgili annecim önümüzde hafta ameliyat olacak.Annemin sahip olduğu kilolardan dolayı ailece çok endişeliyiz.Doktorun deyişine göre normal yaşantısına dönmesi 3 ayı bulabilirmiş.Aylardır içini kemiren korku yüzünden amaliyat masasına yatamayan annecim pazartesi günü ameliyat olmaya karar verdi.Umarım korktuğumuz yere uğratmaz ve en kısa zamanda iyileşir ve okey masasındaki yerini alır.
Bugün kendim için bir güzellik yaparak imajımda değişik yapmaya karar verdim.
Saçlarımı kısacık kestirdim,kaşlarımı aldırdım.Pırıl pırıl parladım hergün karşısına çıktığım insanlara.Yeniliklere açık olmayan ben; bu kadar değişiklik yapmama rağmen kimseye kendimi farkettiremedim.Ben de mi bi gariplik var yoksa insanlar bir çift sözle çevresindekileri mutlu etmeyi mi bilmiyorlar çözemedim.
Bundan böyle karar verdim her kimin ; pantolon paçası ayakkabısının içine girmiş olsa da, ya da tuveletten çıkarken ceketi pantolonuna içinde kalmış olsa da,yeni aldığı ayakkabının etiketini koparmamış olsa da, ya da burun deliklerinde sallanan bir pislik görsem de,ya da üzerine birşey yapışıp kalsa da ; ya da yüzünde selpak parçası kalmış olsa da kimseye ikazda bulunup düştüğü mağduriyetten kurtarmak için çaba sarfetmeyeceğim.
Güzel bir iltifatta bulunmak,beğenmemiş olsan da beğenmiş gibi davranmak bu kadar mı zor? Çok mu zor mutlu etmek etraftakini?
İnsanlar nerde birini mutsuz edecek söz var onu söyler karşısındakine.Bu aralar kilo mu aldın sen ? ya da Son zamanlarda saçların mı beyazladı? gibilerinden.Ne var bi kerecik de pembe bir yalan söyleyip de mutlu etseniz garibanları.Biz farkedilmeyenlerin hiç mi mutlu olmaya hakları yok...

kapı süsü

2009-07-17T22:13:00.000+03:00

Kapı süsünü kızımla birlikte geçen sene yapmıştık.Baktım google dan tıklayan ziyaretçilerim hep faaliyetleri okumayı tercih ediyor.Ben de faaliyetimizi fotoğraflayıp eklemek istedim.Kızımın hala,teyze,dayı ve bu çiftlerin evliliklerinden dünyaya gelen kuzenlerinin resimlerinden oluşan faaliyetimiz kızımın odasının kapısını süslüyor şimdi.

Malzemeler:Evde bulunan el işi kağıtları ve fon kartonları,yapıştırıcı,pasta kalıpları ve boncuk.

Gel be tatil...

2009-07-17T13:34:00.004+03:00

Offff, herkes tatilde...
Koskoca şehirde kimsecikler kalmadı görüşeceğim.
Bir de üstüne takibinde olduğum bütün bloggerlar; ya "kısa bir ara" ya da "tatildeyim,dönecem" diyerek uzun zamandır sayfa güncellemesi yapmıyorlar mı?
Acayip kastı bu yalnızlık beni.
Bir tek yazılarına ve samimiyetine hayran olduğum sardunya her gün bıkmadan ve usanmadan sevenleriyle birlikte.

Bu kadar kızarken çevremdekilere, yaklaşan tatilim için acaba ben ne başlık atıp da uzaklaşacağım bilgisayar başından?

Cüceler Devlere Karşı

2009-07-17T13:19:00.010+03:00

Nünüş'e işyerime gelmesi ve uslu durması karşılığında her gün bir film kiralıyorum.Bilgisayar masasında bir taraftan film seyrediyor bir taraftan da seyrettiği film karakterlerini resimliyor.

Fotoğraf Makinesi

2009-07-11T15:11:00.007+03:00

O çok sevdiğim, kimseciklerde yokken sahibi olduğum,
yüzlerce kez nünüşü resimlediğim fotoğraf makinem,
ne olduğuna bir türlü anlam veremediğimiz bir şekilde bozuluverdi..

Zamanında o kadar para verişime mi üzüleyim yoksa tatil öncesi yarı yolda kalışıma mı?

Fotoğraf makinemi alırken; "Çocuk sahibi olan her ailede mutlaka olması gerekli" diyerek eşime o kadar çene patlatmıştım.
Taksitler bitene kadar da (yaklaşık bir sene boyunca) O bana laf etti.
"Bu kadar pahalıya makine mi alınır " diye.
Şimdiyse çaresizlik içerisinde düzelir umuduyla bekliyorum.

Her isyene vererek ne kadar da hor kullandığımı düşününce kendimle yüzleşmem gerekli diyorum.

Bir insan eşyalarına karşı bu kadar da kıymet bilmez olur mu diye...

Deniz Kızı ve Kelebek

2009-07-07T16:56:00.003+03:00

Nünüş'ün az önce yapmış olduğu resim çalışması.
Deniz Kızı ve Kelebek...

Sesime ses ver!

2009-07-06T10:30:00.009+03:00

Dün bir yaş daha büyüdüm.
Doğum günümdü çünkü...

Yaş hesabı yaparak vakit harcamak istemiyor insan nedense.

30'dan sonrasını söylemek pek iç açıcı olmuyor kimi zaman...

Pazar sabahı erken saatlerde kutlamalar başladı.
Eşim, kızkardeşim, annem, yengem, abim, kayınvalidem ve de facebooktan doğumgünüm olduğunu farkedip not gönderen eş dost...
Hatırlanmak, sevildiğini bilmek güzel bir duyguymuş anladım sayelerinde.

Biri vardı ki uzun zamandır görüşmediğim,
en çok da ondan bekledim aranmayı.
Oysa ki, ilk o hatırlardı beni.

Gönderdiği kısa mesajlara hep beni gülümsetecek cümleler yazardı.

Belki aramıza kilometreler girse de
görüştüğümüz telefonlar yakınlaştırdı bizi birbirimize,
iki kız kardeş gibi olduk hep.

Uzaklarda ama samimi...

Aile büyüklerinin çizdiği kaderine, sevdiklerinden uzak yaşamak zorunda kalışına, bir gün olsun isyan etmeyişine ve hayata gülümseyerek bakışına hep imrendim.
Senelerdir tek bir kötü şey yaşanmadı aramızda, birbirimizi kıracak.
Ta ki en son görüşmemizde, kendi içimde yaşadığım hayalkırıklığını karşımdakine yansıtarak ufak bir gerginliğe sebep olana dek.
Her iki taraf da kendini haklı olarak görünce telefonlar susuyor nedense...

Sevgili kız kardeşim umarım en kısa zamanda sesime ses verir ve yeniden telefonlarım çalmaya başlar...

okul kayıt çilesi

2009-06-30T15:58:00.010+03:00

Güzel bir akşam geçirmenin hazırlıkları içerisindeyken
ansızın çalan telefonum resmen gecemin içine etti.
Arayanın suçu yok;
asıl suç her sene kafalarına göre eğitim sistemini yap boz tahtasına çeviren bakanlıkta.

Amaçları güya okullarda yasadışı alınan kayıt paralarının önünü kesmek.
Engel olalım derken; velilileri yasa dışı işler yapmaya zorluyorlar haberleri yok!

Bir türlü iyileşmek bilmeyen kızımın hastalığıyla da öyle bir dolmuşum ki gelen haberle gözyaşlarına boğuldum.

Sabah kalkınca soluğu, kayıt için bana yardımcı olacak kişiyle konuşmakta aldım."var git, sen işine ablacım, senin işin oldu bil" demesiyle yüreğime soğuk sular serpildi sandım bir an.

Kayıt çilesi bununla bitmeyecek biliyorum.Sırada bir de öğretmen seçimimiz olacak.
O zamana kadar okulla ilgili hiçbir şey düşünmemek üzere kafamı boşaltıyorum.

tek taş yüzük

2009-06-22T15:01:00.002+03:00

Bir haftadır tek taş yüzüğümü kaybetmenin üzüntüsü yedi bitirdi beni.
Benim derdim yüzüğü kaybetmekten çok; yüzüğü alanlara ne hesap vereceğim?(kayınvalide,kayınpeder vs.)
İnsan hiç taşı düşen yüzüğü peçeteye sarıp çantasında yaptırmak için bekletir mi?
Bu arada araya giren zamanla alıp o peçeteyi bilmeden atar mı?
Atar!
İşte bu salaklığı ben yaptım.
Millet tek taş yüzük sahibi olmak için yırtsın kendini bense kaybedeyim.
Olmaz böyle bir şey.
Bulurum umuduyla eşimden saklamam bile işe yaramadı.
Maalesef dalgınlığımın pardon salaklığımın sonucu; eski de olsa hergün parmağımdaki duruşuna defalarca baktığım,zaman zaman zarifce parlayan, sadeliğimin yagane nişanesi tek taşımı kaybettim.
Bütün hafta kayınvalideme ne hesap vereceğim diye düşünürken; pek sevgili eşim beni hediyelere sahip çıkmamakla suçlamaz mı?
Acayip gücüme gitti.
Tamam kendince haklı olabilir.
Çünkü bana aldığı ilk hediyeyi de benzer şekilde kaybetmiştim.

Ama bilerek mi yaptım canımmmm.
Bir insanın üstüne bu kadar da gelinmez ki...

Kayıp tek taş yüzük hadisesi eşimin dikkatsizliğimle bütün gece dır dır etmesiyle devam etti.

Ertesi sabah (21 Haziran babalar günü) işe gitmeye hazırlanan eşimi kapıda güzel bir sürpriz bekliyordu.
Henüz 2 gün önce aldığı ayakkabısının yerinde yeller esiyordu.

Beni hediyelere sahip çıkmamakla suçlarken 2 günlük ayakkabısından olan eşim;
sanırım benim ahımı almıştı...

Erkekler; kadınların gazabından korkun ...

Tombiş Lena

2009-06-16T17:22:00.001+03:00

Şablonunu çok beğenerek kullandığım
"Lena Toews" ; photobucket'e yani (fotoğraf barındırma ve paylaşım servisi)
ödeme yapmayı unuttuğu için iki gündür blog görüntülemesini yapamıyordum.
Neyse ki Lena, bugün itibariyle ödemesini yapmış ve sorun çözülmüş.
Ben de bu sayede çok sevdiğim bloğuma kavuşmuş oldum.
Zavallıcık sitesinde şablonlarını kullananlardan da özür dilemiş.

Sevgili Tombiş Lena; başarılı şablonlarından faydalanan biri olarak özrünü kabul ediyorum.
Umarım benzer sıkıntılar yine tekrarlanmaz ve blogseverler bizlerden ayrı kalmazlar...

tarçınlı kek

2009-06-10T23:34:00.000+03:00

Hadise

2009-05-25T11:11:00.001+03:00

Nünüş dün Hadisenin kıvrak ritimleri eşliğinde dansederken;
Anne:"Neden benim adımı Hadise koymadınız? diye sordu.
Şaşkınlıkla karışık: " Hadise ismi senin isminden daha mı güzel! " diyebildim ancak.
"Eveeeet " demez mi.
Acayip hayal kırıklığına uğradım o an.

Nankör Nünüş.
Oysa ki ben o ismi sana koyabilmek için zamanında ne uğraşlar vermiştim babana karşı.
Biliyormusun sen...

Eşimle aramızdaki isim savaşı kızımız doğduğu günden beri bir türlü bitmek bilmedi.
Nünüşün adını eşim Aybüke olsun istedi, bense Eylül. Hiç bir zaman aynı fikirlerde olmayı başaramayan bir çift olarak isim savaşından galip olarak ben ayrıldım.
Nasıl mı ?
Doğum sonrası narkozun etkisinden kurtulmaya çalışırken sürekli "eylülll, eylülüm doğdu mu? " diye mırıldanmışım. Mırıldanmalarım işe yaramış olmalı ki bir kaç gün sonra eşim küçük kızımızın ismini, kimliğine Eylül olarak yazdırılmış halde geldi.Dediğimi yaptırmanın dayanılmaz hafifliği ile kızımı daha bir sıkı bastım bağrıma...

Bilinçli yapılan bir davranış olmadığını ve de narkoz sonrası ne söylediğimi hatırlamasamda isim kavgası çeken annelere şiddetle tavsiye edilebilecek bir yöntem.

Eşim aradan geçen 6 yıla rağmen hala isim savaşını bitirmiş değil.
Kızımıza 18 yaşına geldiğinde ismini değiştirebileceği konusunda özgür olduğunu söyleyip duruyor sürekli.
Nünüşün de Hadise ismini çok sevmesine bakılırsa 12 sene sonra savaşı ben kaybedecek gibi gözüküyorum.

adıyamanlı abuzerin yeri

2009-05-25T09:33:00.000+03:00

Hafta sonu miting için Ankaradaydık.
Aslında yemek için desem daha doğru olacak.Geçen sene bir arkadaşın tavsiyesi üzerine gittiğimiz bu mekan bizim tekrar gelmemizin de sebebi oldu.
Yol boyunca mis gibi kokan ankara simitlerine burun kıvırmamız boşuna değildi.Upuzun kurulan masaya garsonlar tarafından atılan yeşillikler ve yemek gelmeden önce servis edilen yiyecekler gerçekten süper.(çiğ köfte,içli köfte,lahmacun,bol sulu çoban salata,ezme,köpüklü ayran ve de közlenmiş domates,kırmızı,yeşil biber) Çatal ,bıçak,kaşık ve de tabaksız bir yemek bu kadar mı güzel olur.Sipariş verdiğimiz yemek gelmeden önümüzdekilerle doysak da yine de lavaşın içine konan acılı adanalara hayır diyemedik. Ne yalan söyleyim daha fazla yemek için çaktırmadan pantolonumun düğmelerini açtım.İtiraf ediyorum.
Sanki kıtlıktan çıkmışcasına yedik yedik yedik.
Kendimize gelmek ve de yediklerimizi eritmek için indirime giren mağazaları dolaştık Kızılay'da.Kızılaya gidip de bira içmeden dönmek olur mu? Olmaz.
Sakarya'da bir aşağı bir yukarı yapıp bar beğenmeye çalıştık.Maksat çok erkek olan yere girmemek.Ne olur ne o lmaz yaban ellerde kız başımıza.Sonunda bi mekan beğenip geçtik.Garsonu çağırıp bize bira getirmesini söyledik.
Çocuk bize dönüp "50 lik yeter mi abla" diye sordu.Tabii biz çaktırmadan yeter yeter deyiverdik.Oysa ki 50 lik ne kadar onu bile bilmiyoruz..
Ağzı bir dakika olsun boş durmayan,aldığı kilolarla bunalıma giren ben, ne yolda ne de eve gelince hiç birşey yiyemedi.O kadar çok yemişim ki görmemiş gibi...
Bir daha ki Ankara gezisi için tekrar aynı yerde buluşmak için sözleştik.Hatta Adıyamanılı Abuzer'in Yerini bizim Ankaradaki mekanımız olarak kararlaştırdık.

Not:Ankarayı çok fazla bilmiyorum.Hem de hiç bilmiyorum.Adres veremeyeceğim.Ancak mekanımızı merak edip de gitmek o güzelim yiyeceklerin tadına bakmak isteyenler İzmir Caddesinde gezinsinler.Bulamazsanız eğer yoldan geçen birine sorun.
Mutlaka bir bilen çıkar....

rejime devam

2009-05-08T11:44:00.001+03:00

Bugün diyetimin 8. günü.
Hala ilk gün ki gibi kararlı ve hala kurabiyelere, tatlılara, cipslere karşı dirençliyim.
Sabah çıktığım tartı doğruysa eğer geçen süre içerisinde yaklaşık 2 kilo vermişim.

İnanmayacaksınız ama bir hafta öncesine kadar bir dakika bile ağzım boş kalmazdı.Etrafta yana döne yiyecek arar önüme ne gelirse siler süpürürdüm.
Şimdiyse ne kahvaltıda ekmek üstü yağlı reçel, ne kaşık kaşık çikolata keyfi ne de nünüşün abur cuburlarını tırtıklayan ben kaldım.

Hele bir de alt katta ki pizzacının ve pastanenin mis gibi kokuları da olmasa,
her çok daha güzel olacak ya neyse ....
Karışık pizza ve poğaça kokularıyla resmen mest oluyorum.
Bu kokuları koklamak benim için tam bir işkence...
Ama olsun;vız gelir bunlar bana.
Ucunda güzel ve sağlıklı bir bedene sahip olmak var ne de olsa.
Ben bu işkenceye de katlanırım...

yeni bir başlangıç daha...

2009-05-05T16:36:00.001+03:00

Dün aldığım yaz tatili teklifi ile bir haftaya daha rejim kararıyla başladım.
Ama bu defa yılmak yok!
Pazartesi başlayıp da salı bitirmek asla!
Gardrobun gerilerine atılan giysilere girene kadar devam...
(Hayda!!! Bu da aynı malum iktidar partisinin meşhur sloganına benzedi: "Durmak yok yola devam!" gibi)

Aslında doğru olan, rejime diyetisyene başvurarak başlamak.Ama benim ne param ne de zamanım var.Diyetisyene gitmek biraz zengin işi...
Ben gariban işi zayıflamaya karar verdim.
Günlük hayatta pek sık yapmadığım bişeye yani bol bol su içmeye başladım.Ve akabinde de bol bol ihtiyaç molası için tuvalete yol almaya.Böylece akşama kadar bilgisayar başından kalkmak için kendime sebep yaratmış oluyorum.Başlangıç için bu bile yeterli.

İnsanın boyu kısa olunca fazla kilolar başına ne kadar çok bela oluyor bilemezsiniz.Enim ve boyum birbirine eşitlendi iyice.Vücudumun çeşitli bölgelerinden fırlayan fazlalıklar kızımı bile rahatsız etmiş olmalı ki ne zaman aynanın karşısına geçsem benimle dalga geçiyor.

Kilolarımla ilgili uzun bir süredir çevremdekilerin söylediklerine kulak tıkamıştım. Dün anladım ki kulak tıkamakla olmuyor.Önümüz yaz; deniz, güneş, kum ve güzel bir tatil bizi bekliyor.Eşim ve kızımın yanında tos tos dolaşmak ve giyemeyeceğim kıyafetlere bakıp bakıp iç geçirmek istemiyorum.

Hedefime ulaşmak için 8 kilo vermem gerekiyor.Çelik gibi bir iradeyle bu güçlüğün de üstesinden gelirim evvelallah.

1 mayıs

2009-05-02T10:46:00.001+03:00

Bir yanda günler öncesinden şeçtiğim şarkılar eşliğinde miting dövizlerini hazırlarken diğer taraftan da etrafı bir güzel kolaçan ederek milletin yokluğunu fırsat bilip kendi başıma halay çekip durdum işyerimde.
Haydeee!!! Haydeee!!!

Gün benim günüm; bir çok çalışandan önce ( 2001 den beri ) kazanılmış hakkımı kullanmanın zevkini doya doya çıkarıyorum kendimce...

Kavgalar,siyasi hırslar,birbirini çekememezlikle dolu, gergin geçen hazırlık dönemi nihayet bitti ve bir 1 mayıs'ı daha geride bıraktık dün.
Son senelerde geçirdiğim en sönük 1 Mayıs'tı.Kortejinde yürüyebileceğim,"dünya yerinden oynar,kadınlar özgür olsa!!!" sloganlarını hep bir ağızdan haykıracağım bir partim yoktu artık.İçimdeki coşkuyu söndüren arkadaşları tebrik ediyorum burdan.

Günümün beni en mutlu eden görüntüsüyse; genç siviller adında bir grubun otel penceresinden kısa bir süreliğine de olsa " 77 1 Mayısının katillerinin" bulunması için astıkları pankartlarıydı.
Genç sivillerin açtıkları pankartı görmek için sevgili sardunyayı tıklayabilirisiniz...

çocuklar ölmesin !

2009-04-07T12:20:00.000+03:00

Bazen aklıma öyle şeyler geliyor ki hemen bloguma yazmalıyım diyorum.
İçimi dökmeliyim,dertleşmeliyim kendi kendimle.Sonra bir de bakmışsın bir sürü şey yazıvermişim. Ama nedense şimdi hiçbirşey yazmak gelmiyoor içimden.Karamsarlık sardı tüm ruhumu.Şu hayatta bizleri mutlu eden,gülümseten o kadar az şey var ki.Nerden başlasam bilmiyorum.Her sabah olduğu gibi bu sabah da kahvaltımı yapıp son bardağımı tv karşısında haber kanallarını zaping yaparak geçirmek istedim. Keşke de yapmasaydım.Hangi kanalı açtıysam savaş haberleri,İsrail'in acımasızca katlettiği insanlar,masum çocuk bedenleri....
İçim sızladı seyrettiklerimden.Tüm dünyanın bu savaşa kayıtsız kalışına öfkelendim.Çocuklarımıza bırakacağımız gelecekten korkar olduk.
Hiç iyi şeyler olmayacak mı bu dünyada?

Ne olur; Yüreğinizde sevgiye yer açın ve çocuklara yaşama şansı verin.

Ne olur; Paylaşılamayan kara parçaları için savaşlar olmasın,çocuklar ölmesin !

Ne olur; Somali ve adını bilmediğim daha birçok Afrika ülkesinde açlıktan ve susuzluktan çocuklar ölmesin !

Ne olur; Düğünlerde silah atmayı mertlik zannedenlerin kurşunları çocukları öldürmesin !

Ne olur; Alınmayan önlemler sonucu ihmalsizlikten çocuklar ölmesin !

Ne olur; Yaşama şansı verilmeyen,sokağa atılan çocuklar ölmesin !

Ve ne olur; Çocuklara kıymayın efendiler...

Bizler hergün yapılan bu eyleme destek vermek için sokaklardayız.

Ne olur; Siz de eylemi destekleyenlere ve Filistindeki çocuklara ses verin...

facebook

2009-04-07T12:19:00.000+03:00

Recep İvedik üye olur da ben olmaz mıyım "facebook"a.

En sonunda "facebook" çılgınlığına ben de ayak uydurdum.Minik bir arkadaşın sayesinde girdiğim bu sanal dünyaya, kısa zamanda uyum sağlayıp her gün yaptığım rutin internet sörfüne bir yenisini daha ekledim.

Hayatımın yaklaşık en güzel 1,5 senesini geçirdiğim Antalya'da,turizm okurken tanıştığım arkadaşlarımla iletişimimizi koparalı uzun yıllar olmuştu.Facebook'a kayıt olur olmaz ilk işim Antalya'daki arkadaşlarımı aramak oldu.Aradığım arkadaşlarımdan sadece bir tanesine ulaşabildim.

O da Afyonlu Hüseyin Finduk(Fındık).En son düğünümden sonra evime geldiğinde görüşmüştük kendisiyle.Eşimden çekindiği için yanında iki tane kız arkadaşıyla gelen Hüseyin,hayat dolu,son derece komik bir arkadaşımdı.Eski dostla her gün birbirimize ileti göndererek haberleşiyoruz.Aradaki kilometrelere rağmen sanal dünya sayesinde görüşme fırsatı bulduk.

Teşekürler "facebook"

geniz eti

2009-04-07T11:40:00.001+03:00

Nünüşün bütün bir seneyi hasta geçirmesi, evde şurup kolleksiyonu yapacak kadar şişenin birikmesi ,bitmek bilmeyen öksürük nöbetleri artık canımıza tak etmişti.Bu durum bazen anne baba olarak çocuğumuza yeterli olup olmadığımızı sorgulamamıza bile sebep oluyordu.

Çevremizdekilerin de tavsiyesi üzerine özel bir hastanenin KBB uzmanına gittik.Tabiki bir ay öncesinden aldığımız randevumuzla.Hoş aldığımız randevunun ne işe yaradığını bir türlü anlamış da değilim.Çünkü bize verilen saatin tam 2 saat sonrası ancak doktorun karşısına geçebildik.Doktor nünüşü muayene eder etmez "geniz eti" nin alınması gerektiğini söyledi.
Ufak bir internet sörfü sonucu iştahsızlığının,yeterince gelişememesinin,sık sık hastalanmasının sebebinin "geniz eti" olduğunu öğrendik.Daha fazla beklemenin nünüşe eziyet olacağını düşünerek aldırmaya karar verdik.

Operasyon öncesi kan vermek,kalp grafiği ve boğaz filmi için erkenden hastaneye gittik.Nünüş başına geleceklerin farkında olmaksızın şımarıp durdu.
Ta ki ameliyat için sedyeye yatırılıncaya kadar...

Anne diyerek gözlerime bakışını uzun bir süre unutamam sanırım.

Umduğumuzdan uzun süren ameliyat,tedirgin bekleyişimiz,açılan her kapıya nünüş çıktı sanarak atlamamız neyse ki çok fazla sürmedi.Biricik kızımız yine anne diye inleyerek belirdi kapıda. Çok zor geçen birkaç saatin ardından kendine gelen nünüşü doktorun da izniyle sırtlayıp evimize getirdik.

Canım benim; boğazının ağrısından ne konuştu ne de bişey yiyebildi bir kaç gün.Mel mel seyretti bizi.Hastane sonrası bir kaç gün katı,sert gıdalar yasaklanınca nünüş yiyecek diye dolaba yapıştı resmen.

Yaşadığımız ufak hastane maceramız sayesinde son günlerde tam bir kedi köpek ilişkisi sürdüğümüz annemi daha iyi anlama fırsatı buldum.
Çünkü;çocukları için nasıl kaygılanıyorsa torunları içinde en az öyle kaygılanıyor.

internet mucizesi

2009-03-31T22:54:00.002+03:00

oka basın ve seyre dalın...

Make a Smilebox scrapbook

doğumgünü

2009-03-31T14:36:00.000+03:00

yüzündeki gülümseme, gözlerindeki ışık her daim bizimle olsun.

nice yıllara bitanem ...

özel bir gün

2009-03-30T13:49:00.001+03:00

Başlıktan da anlaşılacağı üzere dün ailemiz adına ilklerle dolu özel bir gündü.

Uzun zamandır ne senelik ne de hafta sonları izin kullanamayan eşim, seçimler sayesinde izin yapmış oldu.

Fırsat bu fırsat ben de asıl doğumgünü 31 Mart olmasına rağmen hafta içi hazırlık yapamacağımı düşünerek kızıma sembolik bir doğumgünü tertipledim.

Günümüz geç saate kadar uyuyup bol sohbetli pazar kahvaltısıyla başladı.

Konu malum;seçimlerrrr...

Farklı görüşlere sahip olup da kritik yapmadan durmak olur mu hiç.

Sohbetimiz Nünüş tarafından ikide bir "ben doğumgünü çocuğuyum,listemde olan her şeyi yapacaksınız"gibilerinden direktiflerle kesilse de güne mutlu bir aile tablosu sergileyerek başladık.

Bir an önce oy kullanmak için giyinip,kuşandık ma aile.Bir tarafında annesi, diğer tarafında babası;mutluluk sarhoşu kızımız etrafa gülücükler dağıtarak oy kullanacağımız okula geldik.Nünüş ne yaptığının farkında olmadan oy pusulalarımıza mühür basmamıza,zarfa koymamıza ve sandığa atmamıza yardımcı oldu.Nünüşün derdi;bu saçma sapan işlemi çarçabuk bitirip doğumgünü hediyesi almak,bizim derdimizse verdiğimiz oyların hayırlara vesile olması.(Maalesef gecenin sonunda her ikimiz de verdiğimiz oylarla hiç sevinemedik ama neyse!)

Mutlu aile tablomuza bir müddet ara vererek baba kızı başbaşa hediye seçmeye bense akşam için hazırlık yapmaya koyuldum.Kızkardeşimin de yardımıyla güzel bir masa hazırlayıverdik. Yemek blogu hazırlıklarına hız vermek adına yapılan bütün yiyeceklerin resimlerini çektik. Anneanne,büyükbaba,babaanne,dede,enişte,dayı,yenge ve kuzenler derken mumları üflemek üzere doğumgünü ekibimizi tamamladık.Bazı konuklarımın seçim günü doğumgünü mü olurmuş mızmızlanmalarına karşın,hep birlikte ellerde tabaklar, gözler fal taşı pozisyonunda zaman zaman küfür dolu bir gece geçirdik.

Doğumgünü çocuğunun keyfine diyecek yoktu bütün gece.Gece onun gecesiydi çünkü...

Yaklaşık dört senedir sadece telefonda görüşerek iletişim kuran görümce ve kayınpederimi seçim gecesi internet bağlantısının azizliğine rağmen görüştürme fırsatı bulmamız gecenin en hüzünlü dakikalarıydı...

Günün sonunda herşey mükemmel olsun gayretlerim ve yetiştiremeyeceğim telaşı beni fazlasıyla yormuştu.Ama kızımın gözlerindeki mutluluğu görmek herşeye değmişti...

bir demet hüsran

2009-03-28T23:31:00.000+02:00

Geçen haftaki yazımı okuyup da sevgililer günümün nasıl geçtiğini merak eden varsaişte size yeni bir sevgililer günü klasiği ve yine bir hayalkırıklığı hikayesi daha ...

Sevgililer günü anılarımla ilgili yazımı okuyan eşimin bu sene beni şaşırtıp sürpriz yapacağını umarak iki gün kendimi oyaladım.

İlk hüsranım,sevgililer gününden iki gün önce istediğim bişeyler alıyım diye elime verdiği parayla patlak verdi.Sevgililer gününe iki gün kalmış adam karısına para veriyo...

Neymiş "git kendine bişeyler al" diye.Kızdım ama kafamdan da bu parayla neler alabilirim diye planlar yapıverdim.
Arkadaşlarımdan gelen dışarıda müzik dinleme teklifine tüm gün burun kıvırdım.Çünkü eşimden gelecek hoş bir süpriz beklentisiyle benim içim kıpır kıpır, gözlerim bişey görmez olmuştu.

Neyse sevgililer günü geldi çattı.Günün ilk telefonu çaldı."Çok istersen arkadaşlarınla içmeye gidelim,ne dersin? " "Hayır ,istemiyorum." deyip kapattım telefonu.

Benim derdim, başbaşa olmak.

Akşam oldu.Telefon bekliyorum.Hadi yemeğe çıkalım diyecek diye.Tık yok adamdan.

Son bir telefon "yiyecek bişeyler alıp eve gidiyorum" dedi.

İçimden diyorum ki; oleyyyy sürpriz evde galiba...

Sevgili arkadaşım Ortega'nın aklına uyup eve boş gitmemeye karar verdim. Çiçekci olan abimin dükkanına uğrayıp eşime ve yeni açılan işyerine çicek aldım. Dükkandakilere yani abim,babam,kızkardeşim,enişteme ve de eşinin korkusundan eve boş gitmemeyi göze alamayan müşterilere de hava atıyorum bir taraftan."Hep erkekler mi alacak çiçek.Biraz da kadınlar alsın.Hem eşim de evde bana yemek hazırlıyor,boş gitmek olmaz değil mi?" diyerek.

Yol da bir kez daha telefonum çaldı.

Eşim "Nerde kaldın,hadi gel de yemek hazırla...." Bir an bozuntuyla karışık yutkunuverdim.Şu adama bak; millete o kadar da hava bastım dedim içimden.

Neyse boşver kızım yine bir süprizi vardır herhalde dedim kendi kendime.

Güzel bir masa ve yemek hayaliyle eve geldim.

Gördüklerimle bir kez daha sarsıldım.Mutfak sabah bıraktığım gibi.

"Hadi masayı sil de yemek yiyelim" demesiyle onun için aldığım çiçekleri çöpe atasım geldi bir an.Sevgili eşimin menüsünde marketten alma hazır patetes ve pizza eşliğinde bira vardı.Bozuldum ama belli etmemeye çalışıyorum.Salona masayı hazırladım.Pizza ve patatesleri yemeğe başladık.Yaşadığım derin hüsran dvd ye konulan fanatik aşk filmi "aşk tutulması" yla devam etti.Artık bu kadarına isyan edip resmen surat yapıp eşime mırıldanmaya başladım.Söylenmeyi o kadar çok abartmışım ki eşim dayanamayıp filmi kapattı ve yatmaya gitti.Ben ise gözlerimden akan damlalar eşliğinde "can sıkıntısı ve muz kabuğu " modunda kalan biraları yudumlayarak filmi kaldığı yerden seyretmeye devam ettim.Seyrederken de;Kenarda köşede karşıma çıkacak bir hediye ya da en azından seni seviyorum yazılı bir gül bulurum umuduyla çaktırmadan araştırma yapışıma mı yoksa yanağıma bir öpücük bile konduramadığına mı üzülmeliydim diye düşündüm...

Duygularını kendine bile itiraf edemeyen sevgili eşimin ertesi gün af dileme yöntemi de oldukça ilginçti.Telefonla beni aradı ve ;

"Benim canım şeperpare çekti. Şekerpare yapsana bana." O gün olmasa da ertesi gün yaptığım şekerpare ile aramazda sevgililer günü krizi gelecek seneye kadar aşılmış oldu.

(Sevgililer gününün en güzel zamanı birlikte birkaç saati geçirdiğim abaza arkadaşlarımdan "sevgililer günü " geyikleri dinlememdi.Acayip güldürdüler beni.

Canlarım yaaa.O gün yalnız ama mutlulardı....)